Het evangelie, en ook de eerste lezing brengen ons vandaag geen verhaal waaruit wij enkele lessen zouden kunnen trekken die ons bemoedigen en ons de goede weg wijzen. Neen, wat we vandaag te horen krijgen zijn diepe theologische overwegingen. Misschien komt dit omdat Jezus - zoals de eerste zinnen van de evangelielezing het zeggen - begonnen was zijn leerlingen, zijn vaste medewerkers, te onderrichten.
Wat vooraf ging in het evangelie van Marcus was: het verschijnen van Jezus in het openbaar. Al weldoende trok Hij rond van dorp tot dorp en verkondigde het Rijk van God ,een samenleving van alle mensen zoals God die wenst: vol vrede, voorspoed en gerechtigheid, een wonderbaar en bevrijdend gebeuren. Maar nu wil Jezus zijn naaste medewerkers duidelijk maken welke innerlijke houding, welke overtuiging hen moet bezielen opdat die hoopvolle samenleving tot een tastbare werkelijkheid zou kunnen uitgroeien.

In de boeken van het O.T. heeft Jezus niet alleen de teksten over een beloftevolle toekomst gelezen, maar ook teksten van de aard zoals we er in de eerste lezing een hoorden. Onbegrip, misprijzen, drang naar macht en aanzien doen de tegenstanders hun positie verdedigen en dat veroorzaakt lijden en dood.
Daartegenover staat vertrouwen op God, God de plaats geven die Hem toekomt, zich in zijn dienst stellen. Een God die de zijnen niet in de steek laat,een God die in alles het laatste woord heeft want dat, en dat alleen, overwint dat lijden en die dood. En het leidt tot verrijzenis en nieuw leven. Daarom spreekt Jezus in één adem als over een geheel: over kruisdood en verrijzenis.
De leerlingen weten niet wat ze horen. Dat hun leider, hun Messias sterven moet aan een kruis, daar kunnen ze niet bij. Ze vallen stil, zwijgen en kunnen of durven zelfs geen uitleg vragen.

Wanneer nadien de leerlingen onder elkaar toch weer aan het praten gaan, komt hun ware drijfveer weer naar boven: de ambitie om de grootste te zijn. Wie zal de eerste zijn, wie zal de voornaamste plaats mogen bekleden in dat nieuwe Rijk van God?
Nu wist Jezus dat het aloude droombeeld van de Messias, die triomfantelijk Jeruzalem binnentrekt als een almachtig heerser, moest worden bijgestuurd en hij zei: "Wie de eerste wil zijn,zal dienaar moeten zijn van allen." De Messias, de bevrijder,de gezondene van God, heeft niets van macht en geweld maar zal een geweldloze, weerloze, zachtmoedige, rechtvaardige zijn die door geweld en macht uit de weg geruimd zal worden. Maar door de verrijzenis zal God laten zien aan wiens kant Hij staat. Niet macht en geweld bouwen de nieuwe wereld op, maar liefde en dienstbaarheid. De eerste zijn is niet een kwestie van macht en aanzien maar van dienstbaarheid en trouw.

Wanneer dan een kind langskomt, grijpt Jezus dit gebeuren aan om nog concreter en realistischer te zijn. Een kind, aangewezen op de goodwill van de omstaanders is pure uitnodiging tot dienstbaarheid zonder bijbedoelingen. Alles wat in belangeloze, zelfvergeten dienstbaarheid gedaan wordt voor dit kind, dat zijn de echte bouwstenen in de opbouw van Gods Rijk. En daarin ligt de ware grootheid in de ogen van Jezus en zijn Vader.

Goede vrienden, vandaag vernemen we dat Gods gedachten anders zijn dan onze gedachten. Grootheid ligt voor Hem in de kleine dingen die we doen voor kleine mensen. Grootheid ligt voor Hem in dienstbaarheid voor elkaar.
Om stap voor stap deze ommekeer in ons te laten groeien komen we elke zondag hier bijeen. Om ons te sterken aan het voorbeeld van de Heer.

S. Roose o.p.

Slotgebed