Stil zou ik willen zijn vandaag
en vertoeven en verwijlen
bij zovelen die mij dierbaar zijn
maar die rusten in de aarde,
geborgen in de eeuwigheid van uw liefde.

Ik draag hun namen in mijn hart,
en meer nog dan hun namen
de herinnering aan wie ze zijn geweest…
Zij hebben van mij gehouden.
Ik hield van hen.
Zij hebben mij mede gemaakt
tot wie ik ben…

Zo talrijk zijn ze reeds, lieve God:
familieleden, buren, kennissen, goede vrienden…
Stil zou ik willen zijn vandaag
en in die stilte – uw stilte –
dankbaar toeven en verwijlen
bij zovelen die mij dierbaar zijn
en die rusten in de aarde.
Mogen zij ook rusten in uw vrede.

Heiligheid zit van binnen
net als zondigheid.
Daarom mogen wij onze binnenste kern voor God openen en Hem om vergeving en ontferming bidden:

Heer, vergeef de kansen die wij gemist hebben:
mensen voorbij gelopen,
woorden niet uitgesproken,
herinneringen laten vervagen,
banden verbroken…
Wij bidden U: Heer, ontferm U over ons.

Heer, vergeef de schijn van heiligheid die wij cultiveerden:
ons masker van berekende liefde, onze geacteerde gevoelens van medelijden, het verdoken eigenbelang…

Heer, vergeef ons geloofspessimisme:
ons twijfelen aan uw liefde, ons gebrek aan gelovige overgave, onze doofheid voor uw woord,
ons tekort aan eenvoudige, kleine heiligheid…

God van tederheid, laat ons mensen ontmoeten bij wie we mogen zijn zoals we zijn:
onzeker en klein;
mensen met een verwarmend hart die onze angsten en zorgen mee helpen dragen.
Laat ons ook mensen ontmoeten die onze warmte nodig hebben.
Zo worden muren afgebroken;
zo groeit onze Dominicushuisgemeenschap in liefde
en wordt uw geschonken liefde doorgegeven van mens tot mens,
vandaag, morgen en voor altijd.

Laten we nu tot God bidden om ons met zijn Geest te versterken
zodat wij getuigen kunnen zijn van de Blijde Boodschap van zijn Zoon:

Wij bidden, God, om geloof in het leven
en in U, God van alle leven:
om geloof in een leven over de dood heen,
om geloof in onszelf:
dat we taal en teken mogen zijn voor elkaar
van een leven dat niet sterven kan.
God, geef ons geloof in het leven en in U.

Wij bidden, God, om die hoop die alle leven draagt
en die ons heel nabij komt:
dat wij vol vertrouwen in het leven durven staan,
dat wij mensen die wanhopen met grote eerbied benaderen,
dat wij voor hen het licht zijn dat zij zelf niet meer zien.
God, geef ons hoop en vertrouwen in het leven en in U.

Wij bidden God om liefde
voor allen die ons heel nabij zijn:
dat zij niet moeten wachten op de dood
om te voelen hoe graag wij hen zien.
Wij bidden om liefde
voor al onze vrienden en vriendinnen:
dat wij hen zeggen en herhalen
hoe fijn het is met hen op weg te gaan.
God, geef ons liefde voor de mensen en voor U.

God, wees ons nabij, hier en nu.
Sluit allen die wij gedenken in uw liefde.
Geef vrede aan allen die wij liefhebben.

God van tederheid,
in het spoor van zovelen die ons zijn voorgegaan,
willen wij vandaag opnieuw het brood breken en de beker rondgeven.
Mag dit eeuwenoud gebaar
ons heiligen in uw Naam
zodat wij waardige erfgenamen worden van U,
wiens liefde geen maat en geen grenzen kent,
en dat tot in eeuwigheid.

In vrede leven met onszelf,met God en met onze medemensen
is gemakkelijker gezegd dan gedaan.
Toch is het niet onmogelijk,
als wij in de Geest van Jezus trachten verder te leven.
Daarom zeg ik u: de vrede van de Heer zij met u allen…
En geven we elkaar een hartelijke blijk van Gods vrede.

Gelukkig wie met zichzelf kan lachen.
Gelukkig wie van een molshoop geen berg maakt.
Gelukkig wie op tijd en stond kan rusten en niksen.
Gelukkig wie kan zwijgen en luisteren.
Gelukkig wie kleine dingen serieus neemt, en bij serieuze dingen rustig blijft.
Gelukkig wie kan genieten.
Gelukkig wie mild is voor andermans fouten.
Gelukkig wie nadenkt vooraleer te handelen,
en wie bidt vooraleer na te denken.
En vooral gelukkig wie de Heer herkennen in al wie ze ontmoeten.
Zij hebben het ware Licht en de echte Wijsheid ontdekt.
(naar J. Folliet)