| |
|
Wat is nu geloven?
(27 april)
Welkom.
Is geloven
iets voor waar aannemen op gezag van anderen, je ouders, de kerk of welk
gezag dan ook?
Bij oppervlakkig lezen zou je kunnen beweren dat het
evangelieverhaal van vandaag daar een voorbeeld van is. Maar als je goed
leest, vind je Thomas zo ongelovig nog niet! Hij wil zelf weten in wie
en wat hij eigenlijk te geloven heeft. Dat wordt ons verteld: het
bericht van Pasen is de verkondiging over een mens die uitermate veel
geleden heeft door zichzelf tot de dood aan zijn roeping te geven. Maar
zijn leven is niet kapot te krijgen. Na enige tijd ervaren zijn
leerlingen Jezus' vrede in hun midden.
Dan vinden ze weer vertrouwen, vreugde en vrede.
Door ons vierend samenkomen herkennen ook wij Jezus in ons midden.
We hopen voor elkaar de wens van Jezus in vervulling te brengen.
Gebed om ontferming
Nu we Jezus
verwelkomen in ons midden, willen we opnieuw beginnen
en bidden om
ontferming.
Omdat we eerst willen zien en dan geloven
Omdat we mensen die ons kwaad deden uitsluiten
Omdat het ons ontbreekt aan moed om opnieuw te
beginnen leven, Heer, ontferm U over ons
We danken U,
God, dat U altijd opnieuw met ons verbonden
wilt blijven. Vandaag en tot in eeuwigheid. Amen.
Openingsgebed
God, soms ervaren wij
ons als de leerlingen van Jezus, bevreesd en opgesloten, verlaten en
eenzaam. Maar we zijn
ervan overtuigd dat Jezus en zijn God in ons midden
blijven ook als we er blind voor zijn.
Samen maakt Hij
ons sterk om tot rust te komen, om zijn vrede te vinden
met anderen, met onszelf en alles wat ons overkomt.
In dit samen
vieren willen we de hoop vinden dat we zullen
verrijzen tot hernieuwd leven,
vandaag nog en elke dag opnieuw en tot in eeuwigheid.
Amen.
Homilie
Het
evangelieverhaal werd door de volkswijsheid samengevat in
het gezegde: 'Jij ongelovige Thomas', waarmee dan bedoeld wordt:
jij trekt alles in twijfel, je kunt niets aanvaarden op het zeggen van
een ander.
Een aandachtig luisteraar weet meteen dat ons verhaal
vandaag heel wat meer aanbrengt.
* Er is vooreerst die apostel Thomas. Is die wel zo
ongelovig?
* Er is ook de verrezen Heer, die telkens als hij verschijnt,
groet met de woorden 'Vrede zij u!'
* En er is de derde vraag: die samenkomsten in de
bovenzaal te Jeruzalem zijn die niet een voorafbeelding van onze samenkomsten hier en nu?
Eerst de apostel Thomas.
Uit zijn tussenkomst hier - en ook elders in het evangelie
- blijkt dat hij geen zwever, geen dromer is, maar een heel
praktisch en concreet iemand, een man van de daad. Hij staat met beide voeten
op de grond, zou men kunnen zeggen. Hij is als een dieselmotor die eerst wat
tegensputtert, traag op gang komt maar eenmaal gelanceerd, niet meer
tegen te houden is.
Thomas kon niet mee met de anderen, begreep niet waarover
ze het hadden, omdat hij er niet bij was de eerste keer. Maar wanneer
hij de tweede week er wel bij was slaat zijn ongeloof onmiddellijk om in
een krachtige belijdenis en in daadwerkelijk enthousiasme.
Het verschil tussen de eerste en tweede week ligt hem in
de ontmoeting met Jezus. Geloof ontstaat niet bij het weten en kennen
van enkele feiten en waarheden. Geloof ontstaat en gebeurt telkens weer
opnieuw bij een ontmoeting met de persoon van Jezus.
Geloven is gegrepen, geboeid, bezield en begeesterd worden
door Jezus. Door zijn manier van handelen en spreken. Door zijn manier
van omgaan met zijn mensen.
De spreekwoordelijke 'ongelovige Thomas' was zo vurig in
zijn geloof dat hij een enthousiast verkondiger is geworden van Jezus'
boodschap. Na deze ontmoeting met Jezus verdween hij wel uit de boeken
maar er werden sporen van zijn verkondiging gevonden tot in India. En
ook in Turkije, waar hij zou begraven zijn.
Geloven ontkiemt en groeit door een ontmoeting met de
boeiende figuur van Jezus en daarmee komen we bij ons tweede punt.
Hoe heeft Jezus zich laten zien, gepresenteerd daar in de
samenkomst?
Bij elke verschijning van de verrezen Heer is zijn
begroeting telkens weer: vrede zij u. In deze woorden klinkt heel zijn
evangelie door, zijn hele programma, zijn manier van omgaan met
zijn mensen, zijn boeiende levenswijze.
Vrede en vreugde gefundeerd en gebouwd op een rotsvast
vertrouwen in God zijn Vader tekenen heel zijn leven.
Wanneer de angst, de schrik en de ontgoochelingen om wat
er voor Pasen gebeurd is wat optrekken, is het eerste beeld dat van Jezus
terug komt het beeld van de vredebrenger.
'Vrede zij u' zegt de verrezen Heer. Die vrede is niet
zomaar een dromerij, een wensbeeld. Neen, aan die vrede moet gewerkt
worden. Alleen maar door vergeving en verzoening kan men tot die vrede
komen. Daarom blaast Jezus over zijn leerlingen. Waarmee Hij duidelijk
wil maken dat Hij hen zijn Geest meegeeft, een Geest van vergeving en
verzoening.
Zó stuurt hij zijn leerlingen op pad, om vredebrengers te
worden, vergiffenis te schenken en verzoening te bewerken.
Dat was het gebeuren daar in de bovenzaal in Jeruzalem en
daarmee komen we dan aan ons derde punt. Zoals toen in Jeruzalem de leerlingen, zo
komen nu overal ter wereld gelovigen samen. Blijkbaar kwamen de leerlingen wekelijks op zondag samen
om bij elkaar en bij het praten over Jezus wat bemoediging te vinden.
Ofschoon de deuren, uit vrees voor de Joden, gesloten waren kwam Jezus
in hun midden.
Als wij hier samen komen, komt de verrezen Heer ook hier
in ons midden. Staat Hij centraal. Wekelijks hebben we de kans om hier
samen te komen, om vreugde en verdriet met elkaar te delen, om ons leven
te stellen in het licht van het evangelie. Het is Jezus die ons vertelt
over God, over zijn geloof en vertrouwen in zijn Vader.
Telkens vernemen we iets over: hoe Hij optrad en
handelde, hoe Hij sprak en dacht en oordeelde, hoe Hij zijn medemensen
bemoedigde, vrede en vreugde bracht.
Hij wil ook zijn Geest in ons binnenste leggen en ons zijn
levenskracht schenken. Zo wordt Hij levend aanwezig onder ons.
Ook hier zegt Hij dan tot ieder van ons 'Vrede zij u'. Ook
hier worden wij allen heen gestuurd met de opdracht de vrede van de Heer
uit te dragen en overal waar we leven teken van vrede en verzoening te
zijn.
S. Roose o.p.
Voorbeden
Vandaag is de verrezen Heer ook hier midden onder ons.
Daarom bidden wij vol vertrouwen:
Voor alle eerlijk zoekende mensen,
en voor allen die halsstarrig weigeren
te geloven in de verrijzenis van de Heer;
dat zij mogen komen tot een persoonlijke ontmoeting met Hem.
Voor alle eerste communicanten en vormelingen;
dat zij binnen de geloofsgemeenschap
steeds steun vinden voor hun geloof.
Voor onze plaatselijke Dominicushuisgemeenschap;
dat wij steeds mogen leven
vanuit de kracht van de verrijzenis van Jezus.
Want Gij, God, laat ons niet alleen,
wanneer angst en twijfel ons overvallen.
Wees ons steeds nabij in Jezus, onze Heer.
Amen.
Gebed over de gaven
God, samen aan tafel gaan, hetzelfde brood eten en uit dezelfde beker
drinken, is zeggen dat we bij elkaar horen en het willen opnemen voor
elkaar. En er is meer, God. In dat gebeuren zien we Jezus als bevrijder
verrijzen in ons midden en worden we opgeroepen om in zijn geest om te
gaan met elkaar.
We engageren ons om alle mensen, waar ook ter wereld,
tot opstanding te helpen komen, om te werken aan rust en vrede, altijd
opnieuw en tot in eeuwigheid.
Amen.
Slotgebed
God,
onze zending als christen ligt in het verlengde van de
zending die Jezus zag als de zijne,
de zending die Hij
zag als komend van U.
Met elkaars hulp zien we
misschien een beetje beter waar U, God van liefde,
ons vandaag en deze week heen zendt.
Eén van hart
en geest willen we uw zending tot de onze maken,
vandaag en telkens opnieuw en tot in eeuwigheid. Amen.
Zending en zegen
Woorden en brood van vrede mochten wij delen.
Dat die vrede aanstekelijk werken mag overal waar wij verschijnen,
mogen wij elkaar van harte toewensen,
Lied
Met vrede gegroet en gezegend met licht
Voor wie wachten in vertrouwen
dat de liefde zal blijven
Het licht van Gods ogen gaat over u op!
De Zon van zijn vrede als een nieuwe dag!
top
terug
|
|