VIERINGEN in het DOMINICUSHUIS

 
   

 

 

Wat is nu geloven?
(27 april)

 

Welkom.
Is geloven iets voor waar aannemen op gezag van anderen, je ouders, de kerk of welk gezag dan ook?
Bij oppervlakkig lezen zou je kunnen beweren dat het evangelieverhaal van vandaag daar een voorbeeld van is. Maar als je goed leest, vind je Thomas zo ongelovig nog niet! Hij wil zelf weten in wie en wat hij eigenlijk te geloven heeft. Dat wordt ons verteld: het bericht van Pasen is de verkondiging over een mens die uitermate veel geleden heeft door zichzelf tot de dood aan zijn roeping te geven. Maar zijn leven is niet kapot te krijgen. Na enige tijd ervaren zijn leerlingen Jezus' vrede in hun midden.
Dan vinden ze weer vertrouwen, vreugde en vrede.
Door ons vierend samenkomen herkennen ook wij Jezus in ons midden.
We hopen voor elkaar de wens van Jezus in vervulling te brengen.

Gebed om ontferming

Nu we Jezus verwelkomen in ons midden, willen we opnieuw beginnen en bidden om ontferming.

Omdat we eerst willen zien en dan geloven

Omdat we mensen die ons kwaad deden uitsluiten

Omdat het ons ontbreekt aan moed om opnieuw te beginnen leven, Heer, ontferm U over ons

We danken U, God, dat U altijd opnieuw met ons verbonden wilt blijven. Vandaag en tot in eeuwigheid. Amen.

Openingsgebed

God, soms ervaren wij ons als de leerlingen van Jezus, bevreesd en opgesloten, verlaten en eenzaam. Maar we zijn ervan overtuigd dat Jezus en zijn God in ons midden blijven ook als we er  blind voor zijn.
Samen maakt Hij ons sterk om tot rust te komen, om zijn vrede te vinden met anderen, met onszelf en alles wat ons overkomt.
In dit samen vieren willen we de hoop vinden dat we zullen verrijzen tot hernieuwd leven,
vandaag nog en elke dag opnieuw en tot in eeuwigheid. Amen.

Homilie

Het evangelieverhaal werd door de volkswijsheid samengevat in het gezegde: 'Jij ongelovige Thomas', waarmee dan bedoeld wordt: jij trekt alles in twijfel, je kunt niets aanvaarden op het zeggen van een ander.
Een aandachtig luisteraar weet meteen dat ons verhaal vandaag heel wat meer aanbrengt.
* Er is vooreerst die apostel Thomas. Is die wel zo ongelovig?
* Er is ook de verrezen Heer, die telkens als hij verschijnt, groet met de woorden 'Vrede zij u!'
* En er is de derde vraag: die samenkomsten in de bovenzaal te Jeruzalem zijn die niet een voorafbeelding van onze samenkomsten hier en nu?

Eerst de apostel Thomas.
Uit zijn tussenkomst hier - en ook elders in het evangelie - blijkt dat hij geen zwever, geen dromer is, maar een heel praktisch en concreet iemand, een man van de daad. Hij staat met beide voeten op de grond, zou men kunnen zeggen. Hij is als een dieselmotor die eerst wat tegensputtert, traag op gang komt maar eenmaal gelanceerd, niet meer tegen te houden is.
Thomas kon niet mee met de anderen, begreep niet waarover ze het hadden,  omdat hij er niet bij was de eerste keer. Maar wanneer hij de tweede week er wel bij was slaat zijn ongeloof onmiddellijk om in een krachtige belijdenis en in daadwerkelijk enthousiasme.
Het verschil tussen de eerste en tweede week ligt hem in de ontmoeting met Jezus. Geloof ontstaat niet bij het weten en kennen van enkele feiten en waarheden. Geloof ontstaat en gebeurt telkens weer opnieuw bij een ontmoeting met de persoon van Jezus.
Geloven is gegrepen, geboeid, bezield en begeesterd worden door Jezus. Door zijn manier van handelen en spreken. Door zijn manier van omgaan met zijn mensen.
De spreekwoordelijke 'ongelovige Thomas' was zo vurig in zijn geloof dat hij een enthousiast verkondiger is geworden van Jezus' boodschap. Na deze ontmoeting met Jezus verdween hij wel uit de boeken maar er werden sporen van zijn verkondiging gevonden tot in India. En ook in Turkije, waar hij zou begraven zijn.

Geloven ontkiemt en groeit door een ontmoeting met de boeiende figuur van Jezus en daarmee komen we bij ons tweede punt.
Hoe heeft Jezus zich laten zien, gepresenteerd daar in de samenkomst?
Bij elke verschijning van de verrezen Heer is zijn begroeting telkens weer: vrede zij u.  In deze woorden klinkt heel zijn evangelie door, zijn hele programma, zijn manier van omgaan met zijn mensen, zijn boeiende levenswijze.
Vrede en vreugde gefundeerd en gebouwd op een rotsvast vertrouwen in God zijn Vader tekenen heel zijn leven.
Wanneer de angst, de schrik en de ontgoochelingen om wat er voor Pasen gebeurd is wat optrekken, is het eerste beeld dat van Jezus terug komt het beeld van de vredebrenger.
'Vrede zij u' zegt de verrezen Heer. Die vrede is niet zomaar een dromerij, een wensbeeld. Neen, aan die vrede moet gewerkt worden. Alleen maar door vergeving en verzoening kan men tot die vrede komen. Daarom blaast Jezus over zijn leerlingen. Waarmee Hij duidelijk wil maken dat Hij hen zijn Geest meegeeft, een Geest van vergeving en verzoening.
Zó stuurt hij zijn leerlingen op pad, om vredebrengers te worden, vergiffenis te schenken en verzoening te bewerken.

Dat was het gebeuren daar in de bovenzaal in Jeruzalem en daarmee komen we dan aan ons derde punt. Zoals toen in Jeruzalem de leerlingen, zo komen nu overal ter wereld gelovigen samen. Blijkbaar kwamen de leerlingen wekelijks op zondag samen om bij elkaar en bij het praten over Jezus wat bemoediging te vinden. Ofschoon de deuren, uit vrees voor de Joden, gesloten waren kwam Jezus in hun midden.
Als wij hier samen komen, komt de verrezen Heer ook hier in ons midden. Staat Hij centraal. Wekelijks hebben we de kans om hier samen te komen, om vreugde en verdriet met elkaar te delen, om ons leven te stellen in het licht van het evangelie. Het is Jezus die ons vertelt over God, over zijn geloof en vertrouwen in zijn Vader.
Telkens vernemen we iets over: hoe Hij optrad en handelde, hoe Hij sprak en dacht en oordeelde, hoe Hij zijn medemensen bemoedigde, vrede en vreugde bracht.
Hij wil ook zijn Geest in ons binnenste leggen en ons zijn levenskracht schenken. Zo wordt Hij levend aanwezig onder ons.
Ook hier zegt Hij dan tot ieder van ons 'Vrede zij u'. Ook hier worden wij allen heen gestuurd met de opdracht de vrede van de Heer uit te dragen en overal waar we leven teken van vrede en verzoening te zijn.

S. Roose o.p.

Voorbeden

Vandaag is de verrezen Heer ook hier midden onder ons.
Daarom bidden wij vol vertrouwen:

Voor alle eerlijk zoekende mensen,
en voor allen die halsstarrig weigeren
te geloven in de verrijzenis van de Heer;
dat zij mogen komen tot een persoonlijke ontmoeting met Hem.

Voor alle eerste communicanten en vormelingen;
dat zij binnen de geloofsgemeenschap
steeds steun vinden voor hun geloof.

Voor onze plaatselijke Dominicushuisgemeenschap;
dat wij steeds mogen leven
vanuit de kracht van de verrijzenis van Jezus.

Want Gij, God, laat ons niet alleen,
wanneer angst en twijfel ons overvallen.
Wees ons steeds nabij in Jezus, onze Heer.
Amen.

Gebed over de gaven

God, samen aan tafel gaan, hetzelfde brood eten en uit dezelfde beker drinken, is zeggen dat we bij elkaar horen en het willen opnemen voor elkaar. En er is meer, God. In dat gebeuren zien we Jezus als bevrijder verrijzen in ons midden en worden we opgeroepen om in zijn geest om te gaan met elkaar.
We engageren ons om alle mensen, waar ook ter wereld,  tot opstanding te helpen komen, om te werken aan rust en vrede, altijd opnieuw en tot in eeuwigheid.
Amen.

Slotgebed

God,
onze zending als christen ligt in het verlengde van de zending die Jezus zag als de zijne,
de zending die Hij zag als komend van U.
Met elkaars hulp zien we misschien een beetje beter waar U, God van liefde,
ons vandaag en deze week heen zendt.
Eén van hart en geest willen we uw zending tot de onze maken,
vandaag en telkens opnieuw en tot in eeuwigheid. Amen.

Zending en zegen

Woorden en brood van vrede mochten wij delen.
Dat die vrede aanstekelijk werken mag overal waar wij verschijnen,
mogen wij elkaar van harte toewensen,

Lied

Met vrede gegroet en gezegend met licht
Voor wie wachten in vertrouwen
dat de liefde zal blijven

Het licht van Gods ogen gaat over u op!
De Zon van zijn vrede als een nieuwe dag!

   top terug