Niemand heeft groter liefde,
dan hij die zijn leven geeft voor zijn vrienden.
Bezinnen wij ons over de liefde die van onszelf uitgaat.

Gedenken wij hen die verminkt zijn door onechte liefde.
Gedenken wij hen die gebruikt zijn voor onechte liefde.
Gedenken wij hen die eenzaam zijn door onechte liefde. //
Heer, ontferm U

Liefdevolle God, wij bidden:
dat zij mensen ontmoeten die werkelijk om hen geven,
opdat er vertrouwen kan groeien, 
een nieuw begin van liefde. Amen.

God, we noemen ons christen, volgeling van Jezus van Nazareth.
We hopen dat we die naam waardig dragen
en dat velen mogen genieten van onze woorden en daden.
dit vragen wij U voor vandaag en alle dagen van ons leven. Amen.

Mijn preek bestaat uit twee delen. Het eerste over wat ik daarnet uit de Schrift heb voorgelezen, het tweede, veel korter, over de rommelmarkt die hier onlangs is gehouden.

De passage uit de Handelingen der apostelen die u hebt beluisterd, beschrijft de uitkomst van het eerste grote conflict in de jonge kerk. Een conflict tussen Petrus en Paulus. Petrus was een jood. Hij vond dat mensen die christen werden hun joodse eigenheid niet mochten verloochenen en dat niet-joden die christen werden de joodse gebruiken moesten overnemen: zich laten besnijden als ze man waren, koshere spijzen eten, enzovoort. Ook Paulus was een jood, maar hij kende Grieks en was Romeins staatsburger. Hij vond dat het christendom niet in zijn joodse achtergrond mocht opgesloten worden, dat het voor alle mensen open moest staan en dat men de zogenaamde heidenen die tot een christelijke gemeenschap toetraden geen onnodige lasten moest opleggen. De aanhangers van Petrus en die van Paulus hebben over deze kwestie heftig ruzie gemaakt.
In het huis van Cornelius - die een heiden was, geen jood dus - heeft Petrus dingen zien gebeuren die hem tot het besluit brachten: nu weet ik het zeker: God kent geen aanzien des persoons. Dus mogen wij ook geen verschil tussen mensen maken. Mensen verschillen van elkaar, maar we moeten hun die verschillen gunnen.

Dat is het verhaal van twintig eeuwen geleden. We lezen dit vandaag nog, omdat er voor ons vandaag nog lessen uit te trekken zijn.
Paulus schrijft in in een van zijn brieven: 'Draagt elkanders lasten. Verdraagt elkander en vergeeft elkander." Andere mensen liefhebben wil zeggen dat we de last van hun anders-zijn dragen. Het betekent hen vergeven dat ze anders zijn. De ene mens is anders katholiek dan de andere. Die verschillen zijn mettertijd groter geworden, niet alleen tussen individuen maar ook tussen christelijke gemeenschappen. De eucharistie wordt hier anders gevierd dan bv. in Sint-Carolus. Soms hoor ik zeggen: wij zijn hier nog echt katholiek, die andere die in kerk X samenkomen, dat zijn ketters. De vraag is nu: hoe breed en hoe diep mogen de verschillen tussen ons zijn die we moeten kunnen verdragen? Ze mogen natuurlijk niet zo breed of diep zijn dat ze een gemeenschap kapot doen springen. Maar dat hangt ook af van de gemeenschap. Ze kan een open gemeenschap zijn die veel verschillen verdraagt, of een gemeenschap die bang is van elk verschil. Het hangt ook af van de individuele personen. Iemand kan zeggen: het moet er hier katholiek aan toegaan zoals ik, en zij die denken zoals ik, vinden dat het moet. Tot op zekere hoogte kan een gemeenschap daar rekening mee houden. Ze kan bv. zeggen: we vragen van u niet dat u met alles meedoet, maar u mag niet vragen dat we onze eigenheid opgeven en alles op uw maat snijden. Onze grenzen zijn breed, maar het zijn grenzen.
U die hier regelmatig samenkomt in naam en omwille van uw christelijk geloof, vormt een tijdelijke gemeenschap, één keer per week. Ik denk dat veel gemeenschappen zoals de uwe voor de moeilijke opdracht staan op een zodanige manier vorm en gestalte aan ons christelijk geloof te geven dat zoveel mogelijk mensen er hun eigen geloof in herkennen en graag aan de vieringen deelnemen.

Nu komt mijn tweede deel. Mijn oudste zus en haar echtgenoot reizen bijna elk weekeinde ergens naar een rommelmarkt, om er hun eigen rommel te koop aan te bieden en van anderen rommel te kopen. Het is hun lang leven. Mijn zus weet dat ik daar mijn neus voor optrek. Zij zegt tegen mij: jij snapt er niets van. Je hebt er geen oog voor, en geen hart. Er zitten tussen die zogenaamde rommel natuurlijk veel nietswaardige prullen, maar ook ongelooflijke schatten, en daar gaat het om.
Je hebt soms de indruk dat het christelijk geloof op de rommelmarkt is versukkeld. Alleen maar interessant voor mensen die zulke markten bezoeken en oog en hart hebben voor rommel. We kunnen niet ontkennen dat nogal wat mensen hun geloof, zeker hun kerkelijk geloof, van zich hebben afgegooid als was het maar rommel. Maar voor ons is en blijft ons geloof een kostbare schat. Dat moet kunnen blijken uit de manier waarop we het koesteren en verzorgen. En als mensen ons dan tegenkomen op de rommelmarkt, zullen ze wellicht die schat ontdekken. Daar moeten we ons voor blijven inspannen.

B.J. De Clercq