Thomas is voor ons een bekende en ook een heel bijzondere figuur. Vraagt men aan de mensen enkele namen van apostelen te noemen, dan is Thomas er ongetwijfeld bij. Voorzeker heeft dat iets te maken met dat bijvoeglijk naamwoord ‘ongelovig’. Voor ons is Thomas immers de ‘ongelovige Thomas’.
En nochtans … was Thomas wel zo ongelovig? Of was hij mee ongelovig dan de andere leerlingen?
Waarom?
Omdat hij niet onmiddellijk geloofde op het zeggen van de leerlingen? Hebben de leerlingen zelf wel onmiddellijk geloof geschonken aan het getuigenis van de vrouwen? Zij waren toch de eerste getuigen van Jezus' verrijzenis en zij zijn het gaan melden aan de leerlingen; op hun getuigenis werd echter minachtend gereageerd. Met het getuigenis van een vrouw wordt weinig of geen rekening gehouden, maar op het getuigenis van een man zou iedereen onmiddellijk moeten geloven … Waarom?
Thomas is niet meer ongelovig of gelovig dan de andere leerlingen, maar hij heeft nu eenmaal de naam. Juist dat maakt hem misschien zo sympathiek. Wij voelen ons een beetje verwant met hem, omdat ook voor ons geloof in God, in Jezus, in zijn verrijzenis niet altijd zo evident is dat we er helemaal geen vragen bij hebben.
Thomas heeft trouwens nog een bijnaam: ‘Didymus’, wat tweeling betekent. Hij is onze tweelingbroeder; temeer omdat wij, net zoals hij, ons ook vragen durven stellen omtrent ons geloof.

Maar laten we de figuur van Thomas nu even rusten en letten we op de boodschap van een paar eenvoudige zinnetjes in dit evangelieverhaal.
‘De leerlingen waren vervuld van vreugde toen ze de Heer zagen’.
En dat is goed te begrijpen. Ze waren Jezus gevolgd, ze hadden er veel voor opgegeven en prijsgegeven. Jezus was geleidelijk een plaats gaan innemen, niet enkel bij hen maar ook in hen. Hij was hun leven gaan vullen en vervullen. Maar plots wordt die Jezus uit hun leven weggerukt, op een schandelijke manier. Zijn kruisdood bracht een enorme leegte teweeg in hun leven. Ze stonden er weer alleen voor; vandaar: droefheid, ontgoocheling, verbittering, ontreddering …
En opeens staat Jezus terug in hun midden. Hij, hun steun, hun houvast de vervulling van hun leven was er weer. Grote vreugde en blijdschap.
De diepste vreugde die een mens kan ervaren is het feit dat er iemand in ons leven treedt, iemand die ons leven deelt, die met ons gaat; iemand die niet enkel bij ons is, maar die ons leven zin en inhoud geeft, die ons leven vult en vervult. M.a.w. de diepste vreugde die een mens kan ervaren is de vreugde van de vriendschap, van de liefde. En het is die liefde die de bron is van diepe vreugde en grote kracht.

‘Zoals de Vader mij zendt, zo zend ik u.'
Zoals God Jezus heeft gezonden om bron te zijn diepe vreugde door het leven van de leerlingen te vervullen, zo werden op hun beurt de leerlingen gezonden, en ook wij, om voor elkaar vreugde te zijn , door elkaar nabij te zijn, heel nabij; door met elkaar door het leven te gaan, door elkaars leven te delen in wel en wee.

‘Vrede zij u.'
Tot driemaal toe wenst Jezus hen de vrede. Vrede, in het hebreeuws ‘shaloom’, is een rijk begrip. In de grond komt het hier op neer; ik wens je alles wat goed voor je is. En eigenlijk is dit voor iedereen verschillend. Concreet betekent dit: brood voor de hongerigen, recht voor de verdrukten, uitzicht voor de ontmoedigden, rust voor de angstigen. Voor die vrede had Jezus zich altijd ingezet. Hij had er zich zelfs aan bezeerd, gewond. Hij toonde hun zijn handen en zijn zijde. De wonden tonen hoever hij gegaan is. Jezus toont zich aan ons zoals hij wil gezien worden: niet als een ontoegankelijk licht, maar als een gekwetste, omwille van het welzijn van de mensen.
Jezus zendt ook ons om voor elkaar vrede te zijn. Zoals Jezus dienen ook wij op te komen voor recht en gerechtigheid, voor bevrijding van onderdrukten, brood voor de armen, en noem maar op. We moeten ons eraan verbranden. Om het echte goed van de mensen, en voor ieder mens moeten wij ons durven bezeren, ons eraan verbranden. Net zoals Jezus zullen wij her Rijk Gods binnengaan als een gekwetste.

‘Als gij iemand zonde vergeeft dan zijn ze vergeven …’
Jezus bracht vaak vrede en vreugde door vergeving. Hij zendt ook ons om voor elkaar vergeving te zijn. Hebben wij ooit al eens echt iemand vergeven? Hebben wij zelf ook als eens echt vergeving ontvangen? Dan zullen we ongetwijfeld ook wel weten wat vrede en vreugde is.

‘Ontvangt de heilige Geest.'
Jezus was helemaal bezield door de heilige Geest. Hij leefde vanuit de geest van God, de nieuwe geest, die nieuwe mentaliteit. De Geest die ook Jezus bezielde.
In de mate dat wij bezield worden door Gods Geest, zullen wij heerlijker worden, humaner, in die mate zal ook de maatschappij veranderen; in die mate wordt het Pasen, verschijnt de verrezen Heer in ons midden.