Vrienden,

In de evangelietekst uit het zestiende hoofdstuk van Matteüs, die we zojuist hoorden, prijst Jezus Petrus zalig, omdat hij tot Jezus heeft gezegd: ‘U bent de Messias, de Zoon van de levende God. Petrus moet hebben voorvoeld dat Jezus als mens inderdaad een sterkere relatie had met God, dan zelfs de grootste profeten.

Waarin bestaat Jezus’ zaligspreking van Petrus? ‘Ik zal u de sleutels geven van het Rijk der hemelen, en wat gij zult binden op aarde zal ook in de hemel gebonden zijn.' Jezus zag het als zijn taak, voor de mensen het Rijk der hemelen toegankelijk te maken. Daarom geeft hij op symbolische wijze aan Petrus de macht om ook toegang tot God te geven: hij geeft hem de sleutels van dit Rijk. Jezus betrekt Petrus in zijn levensrol. Jezus ziet zichzelf niet als de enige opener van het Rijk van God.

Een paar bladzijden verder dan de tekst van vandaag gaat Jezus nog veel verder in die lijn. In het achttiende hoofdstuk van Matteüs staat een tweede verhaal waarin Jezus de sleutelmacht voor het Rijk van God doorgeeft aan andere mensen, niet alleen aan Petrus. Daar verzekert Jezus tegenover al zijn volgelingen: ‘Ik verzeker jullie: al wat jullie bindend verklaart op aarde, zal ook in de hemel bindend zijn.' Allen die christen zijn, krijgen de macht om voor mensen de toegang tot de hemel te openen. Dat is onze roeping als christenen, niet alleen de roeping van Petrus, en zelfs niet alleen de roeping van Jezus. Er is maar één God, maar die heeft als tegenspeler niet één mens, maar een zo ruim mogelijke gemeenschap van gelijkgezinden. Christenen zijn democraten avant la lettre.

Jezus wist dat hij zijn taak niet alleen kon klaren, hij moest volgelingen maken, die hem niet slaafs zouden volgen, maar die in hun optreden in hun concrete situaties een concrete opening op het Rijk van God zouden openen. Wij moeten in elke situatie een sleutel vinden die voor de mensen van onze situatie de deur naar het Rijk van God kan openen. Wij moeten niet de directieven van Jezus volgen, maar we moeten ons wel door zijn voorbeeld laten inspireren. Met die inspiratie moeten we geen oude wetten vinden, maar nieuwe perspectieven van goedheid. Jezus betekent veel voor ons, maar ook wij betekenen iets voor Jezus. Wij moeten zijn leven en zijn levensgave naar onze tijd toe vertalen. Dat is een zware verantwoordelijkheid. Jezus kan dat niet in onze plaats doen. Hij kan ons wel inspireren.

Uit het Hogepriesterlijk gebed in het zeventiende hoofdstuk van Johannes weten we, waarom Jezus zijn roeping aan Petrus en aan allen die in God zouden geloven vanuit innerlijke overtuiging moest meedelen. In vers 6 lezen we daar: ‘Vader, ik heb aan de mensen die u mij hebt gegeven, uw naam bekend gemaakt. Zij waren van u, maar u hebt hen aan mij gegeven’. God wilde met de mensen als verantwoordelijke mensen omgaan, die hun creatieve gaven voor hem zouden inzetten. Jezus wilde die wil van harte volgen.

Ook wij zijn door God geroepen als verantwoordelijke mensen, niet als slaafse navolgers. Mogen wij de durf krijgen om die verantwoordelijkheid op ons te nemen;

Jaak Vandenbulcke o.p.