Goede vrienden,
Een goede driehonderd jaar geleden suggereerde een pastoor in Beieren, Andreas Strobl, zijn collega’s de mensen met Pasen "niet te overladen met veel geleerde uiteenzettingen en vermaningen, zoals men de maag ook niet mag overweldigen en bezwaren met al te veel spijzen". Hij en met hem velen van zijn collega’s vertelden dan op Pasen vanop de preekstoel nogal vrolijke verhalen of moppen. De gewoonte is weggevallen, maar niet lang geleden had onze paus Benedictus het nog over die ‘risus paschalis’, dat ‘lachen op Pasen’. Hij zegt: "Dat lachen mag een wat oppervlakkige en vluchtige vorm van christelijke vreugde zijn. Maar is het ook iets schoon en gepast dat lachen tot een liturgisch symbool geworden was." Een symbool voor Pasen.

Misschien hoopt gij dat ik ook een goede mop zal vertellen, maar ik moet bekennen dat ik daarin niet bedreven ben. Wel is het zo dat Pasen een dag van vreugde is, een dag waarop wij, zoals wij daarnet zongen: ‘verheugd zijn dat wij leven’. Vreugde is meer dan lachen meteen goede mop. Die helpen ons wel veel in het leven te relativeren. Vreugde is ook meer dan zich over iets blij voelen. Vreugde dringt dieper door. Zij is als een grondstroom of een grondhouding die vertrouwen en moed geeft om door te gaan met het leven, zeker met de zaken die meevallen, maar ook met datgene wat moeite kost of tegenvalt. Vreugde wil er ons voor behoeden somber en pessimistisch te worden. Vreugde in het leven wil ons elke dag weer vertrouwen geven.

Maria Magdalena was dat vertrouwen kwijt. Met een heel bezwaard hart gaat zij naar het graf. Ze wil proberen toch nog iets vast te houden van het verleden, maar door de dood van Jezus is dat niet mogelijk. Als het graf dan nog leeg is, worden de vragen voor haar nog groter.

Voor de evangelist is het duidelijk: zij en de leerlingen hadden het nog niet begrepen, dat Hij uit de dood moest opstaan. De leerling, die het eerst bij het graf kwam zag en geloofde!

Wat geloofde hij? De tekst zegt het: ‘dat Jezus uit de dood moest opstaan’ en dat Hij dus leeft.

Op dat leven ligt de klemtoon! De kracht van zijn leven wordt verder getrokken of misschien beter gezegd, alles wat Hij heeft gezegd en gedaan valt niet in de vergetelheid of in een mooie herinnering. Hij blijft zijn leerlingen op een nieuwe manier nabij en blijft hen voorgaan. Hij blijft hen aanspreken en voorgaan! Met Witte Donderdag hoorden we nog hoe Hij getoond had dat de hele drijfveer van zijn leven liefde was, een teken van de liefde van God. Had Hij ook niet gezegd dat Hij het levende brood was, dat uit de hemel zou neerdalen en een spijs voor hun hele leven en bestaan zou zijn?

In dit perspectief

De leerling moest nu leren dat alles wat hij en zijn medestanders hadden beleefd en gehoord, zou blijven nawerken in hun leven als zij ‘geloofden’, als zij op Hem bleven vertrouwen. Zij werden gevraagd op een diepere manier naar God te kijken, nl. als een God die op een heel bijzondere manier had getoond in Jezus, zijn Zoon. God wilde duidelijk maken dat Hij een God van verrassingen is, die altijd weer nieuwe vormen kan vinden om zich naar mensen toe te wenden.

De beminde leerling werd, zoals in feite iedereen die naar Jezus en zo naar God opziet, uitgedaagd zijn leven in dat perspectief te zien en van daaruit te leven. Dit inzicht moest de grond van zijn leven worden. De evangelist zegt dat hij ‘geloofde’. Dit is veel meer dan een ‘aannemen’ dat iets bestaat of gebeurd is. Dit geloof is tegelijk vertrouwen, als een diepe kracht om zijn leven en denken vorm te geven. De dynamiek van de persoon van Jezus moet ook in hem werken. Ligt daarin niet de vreugde, die Pasen in ons wil voeding geven? Het besef en vertrouwen dat God ons door de verrijzenis diep in ons leven wil raken en zo ons levenskracht en dynamiek geven. In de tweede lezing zei Paulus daarom: "Als gij dan met Christus ten leven zijt gewekt, zoekt dan wat boven is... Uw leven is met Christus verborgen in God. Christus is uw leven! Laat Christus bron van vreugde zijn, levenskracht, vertrouwen!

Dat vertrouwen hebben wij altijd weer nodig in ons leven, en rondom ons. Als christengemeenschap hebben wij in de voorbije maanden en weken heel wat te incasseren gekregen: zaken die pijn doen en droef maken. De vreugde van Pasen is een vreugde, die in het leven van Jezus ook samenhangt met lijden en dood. Pasen gomt deze zaken niet uit, maar zegt ons dat God ook daarin aanwezig is en toch gestadig verder wil gaan met ons mensen.

Daarom: maken wij deze paasdag tot een dag van vreugde, - en als gij kunt ook met heel wat plezante verhalen en moppen – voor uzelf en alle mensen rondom u!

Zalig en vreugdevol paasfeest!.

Mark De Caluwe o.p.