Vandaag hebben we twee lezingen gehoord die over eten en drinken gaan, maar als we niet opletten zijn we bij het buitengaan van deze kapel weer vergeten waarover het eigenlijk gaat.

In de twee teksten gaat het over de kern van ons geloofsleven, gaan maar ze zijn zo geformuleerd dat ze ons niet  direct aanspreken en ons raken in ons dagelijks leven.

De eerste tekst gaat over de wijsheid die ons te eten en te drinken geeft, de tweede  over Jezus die zegt dat hij zijn leven te eten en te drinken geeft.

Misschien is het goed even in herinnering te brengen dat ook wij in beelden spreken van eten en drinken. Als een student worstelt met een ingewikkeld leerboek, zegt hij ervan dat het moeilijk te verteren is. Een moeder zegt over haar schattige baby dat ze haar lieveling zo wel zou kunnen opeten. En van mensen die zo verliefd zijn dat ze elke realiteitszin of relativiteitszin voor de partner ontberen zeggen we dat hij of zij haar of hem helemaal ingeslikt heeft. En over iemand waar we het moeilijk mee hebben zeggen we dat we hem of haar wel rauw lusten. Zo zien we ook in ons taalgebruik dat we de wijsheid of kennis eten en verteren en dat we kinderen of personen willen eten omdat ze ons leven schenken of ons het leven lastig maken.

De wijsheid, zegt de eerste lezing, heeft een huis gebouwd die op zeven zuilen rust. Wij hebben er het raden naar waarop dit slaat, maar elke Jood weet onmiddellijk waarover het gaat. De schepping is namelijk in wijsheid geordend en al wat we erover moeten weten ten leven staat in de vijf boeken van Mozes en de boeken van de vroege en late profeten. Vijf wetboeken en twee profetenboeken. Zeven zuilen die we terugvinden in de zevenarmige kandelaar. Zeven zuilen die we ook terugvinden in de zeven dagen van de schepping. De schepping is het huis dat God voor ons in wijsheid geschapen heeft en waarin we mogen wonen. Met wijsheid heeft God hemel en aarde en de dagen van ons leven geordend. En diezelfde wijsheid die voor ons een huis gebouwd heeft, heeft er ook voor gezorgd dat er voor ons brood en wijn voorradig is die ons inzicht schenken om goed te kunnen leven.

"Eet van mijn brood en drinkt van de wijn die ik bereid heb. Laat je onverstand varen en ge zult leven, bewandel de weg der wijsheid".
Willen we Gods schepping eerbiedigen en leven volgens zijn inzicht dan moeten we met wijsheid Mozes en de profeten volgen.

En zoals de wijsheid brood en wijn geeft tot inzicht en leven, zo verklaart Jezus dat hij de volmaakte Wet en Profeet is. Hij is het ware brood en de beste wijn.

Jezus is de zichtbaar geworden wijsheid Gods die brood en wijn uitdeelt aan mensen die vragen om inzicht en leven. Meer nog: hij is zelf het levende brood voor de wereld.

Het geschenk uit de hemel is voor de jood de Tora: de boeken van Mozes en van de profeten. Zij zijn het echte teken van Gods trouw en aanwezigheid in het leven. De Tora, de boeken van Mozes, zijn voedsel en worden door de rabbijnen ook ‘brood’ genoemd. Jezus zei hierover: "Als u niet gelooft wat Mozes schreef, hoe zou u dan geloven wat ik spreek" (Johannes 5,47).

Het is duidelijk dat Jezus niet gekomen is om Wet en Profeten op te heffen. Hij leefde Immers  zelf van dit voedsel. Hij zei het heel duidelijk: Mijn spijs is het de wil te doen van Hem die mij gezonden heeft.

Elke zondag komen wij hier samen om Gods woord, gesproken door Jezus, te vernemen en om ons te voeden aan brood en wijn. Brood en wijn – niet alleen ter herinnering aan Jezus maar om hem aanwezig te weten midden onder ons en ons veilig geborgen te weten tegen alle onrust zodat we bij de minste tegenslag, tegenstand of moeilijkheid bestand blijven en geen wanhoopsdaden stellen die ons leiden naar de dood. Danken we God de Heer omdat we ons mogen voeden aan Jezus' voedsel, zodat we sterk staan op vaste grond en kracht ontvangen om ten volle te leven.

Edward Costermans o.p.

Inspiratie:
Eric Vanden Berghe, Van U is het Woord, Lannoo, Tielt, blz. 317-318
Hein Jan van Ogtrop, In het leerhuis van Marcus, KBS/Tabor, blz. 127-129
Nico ter Linden, Het verhaal gaat… nr. 6, uitg. Balans, blz. 223-228