Iedereen die een beetje tuin heeft maakt het mee dat daar plots iets begint te groeien, het moet geen onkruid zijn, dat hij of zij niet geplant of gezaaid heeft. Dat gebeurt hier in onze tuin bijna jaarlijks. In 2005 werden de gevels gerenoveerd en vorig jaar heb ik moeten ingrijpen want een soort klimop tegen de muur had reeds de tweede verdieping bereikt. Het eigenaardige daaraan was dat de hoofdrank geen enkel blaadje had. Ze leek verdort maar dat kon niet want anders zouden de zij ranken geen bladeren dragen. Bovendien situeerde die plant zich boven een ijzeren rooster van ongeveer één meter breed en je moest goed toekijken om te ontdekken dat ze toch vanaf de grond vertrok, anders zou gewoon niet kunnen. Er moet verbondenheid zijn met de stam en met de grond wil het kunnen groeien, bloeien en vruchten dragen

Daarover gaat het in het evangelie van vandaag. In onze streken zijn we echter niet vertrouwd met de wijngaardenier, de wijnstok, ranken, vruchten dragen. Jezus' tijd- en landgenoten. leefden te midden van wijngaarden. De wijnstok is voor hen niet alleen een beeld uit het alledaagse leven, het is ook een beeld dat voor gelovige joden erg betekenisvol is. In hun heilige boeken, ons Oude of Eerste Testament, wordt dikwijls gebruik gemaakt van beeldspraak die hierbij aansluit. De wijngaard is een beeld van vruchtbaarheid en staat symbool voor het beloofde land. Maar ook van Gods zorg voor het volk en zijn teleurstelling over zijn volle Bovendien sierde de wijnstok de ingang tot de tempel.

In de evangelielezing wordt dit beeld uitgewerkt om de verbondenheid uit te drukken die er dient te bestaan tussen God, Jezus Christus en zijn leerlingen. Jezus is de wijnstok, de leerlingen zijn de ranken, en God is de zorgzame wijngaardenier. Die boodschap is duidelijk voor iedereen die iets van wijnbouw afweet: los van de wijnstok hebben de wijnranken geen enkele waarde, ze verdorren en hebben geen toekomst... En dan is de stap snel gezet: als christenen niet leven in verbondenheid met Jezus Christus dan hebben ze geen toekomst, ontbreekt het hun aan levenskracht. Christenen die niet leven in verbondenheid met de verrezen Heer die verdorren. Ze hebben geen voeling met de bron van hun leven. Kortom: als christenen niet verbonden blijven met de Christus kunnen zij zijn blijde boodschap niet meer begrijpen en beleven, laat staan uitdragen naar anderen.

In de eerste christengemeenschappen waren er dikwijls onenigheden, soms zelfs fundamentele twisten. In de eerste lezing wordt er getwist over de aanwezigheid van Paulus en zijn 'status' als apostel. Er was onenigheid en er diende bemiddeld te worden. .. Is dit niet iets van alle tijden: mensen die het goed menen en die uit overtuiging met elkaar in de clinch gaan? Het gebeurt in parochiegemeenschappen waar geëngageerde gelovigen met elkaar ruziën omdat ze van mening verschillen. Het gebeurt in gezinnen waar zowel ouders als kinderen het beste met elkaar voor hebben en het elkaar toch moeilijk maken. Het gebeurt tussen groepen mensen met verschillende geloofsovertuigingen, tussen zogenaamde vooruitstrevenden en behoudsgezinden, tussen actieve en meer contemplatieve groepen. Hoe dikwijls zijn er niet in de geschiedenis oorlogen gevoerd 'in de naam van God'? Hoe vaak hebben gelovigen niet afstand genomen van medegelovigen 'omwille van God'? Hoe vaak werden mensen niet verketterd of uitgesloten omdat ze een andere weg wilden gaan?

En toch is er maar één criterium dat allesbepalend is: christenen die leven in verbondenheid met Jezus Christus zijn de ware gelovigen. Zij kunnen herkend worden aan de vruchten die zij voortbrengen! Zij preken de liefde niet met woorden, maar jn doen en laten. Ze geven gestalte aan de droom die Jezus had voor deze wereld.

Laten we ons vanuit deze viering opgeroepen weten om in verbondenheid met Jezus de Christus te leven. Dan zullen we ook in verbondenheid met elkaar leven en de liefde die Jezus ons heeft voorgeleefd handen en voeten geven. Laten we vanuit onze verbondenheid met de verrezen Heer in ons bidden en ons vieren het beste van onszelf geven voor elkaar. En als we het dan eens wat moeilijk krijgen met iemand, laten we ons dan eerst richten op onze verbondenheid met de Heer. Verschillen tussen mensen hoeven geen geschillen te worden.

Iedereen die een eigen tuintje heeft, weet hoe prachtig bomen in de lente vol bloesem staan. Als je die mooie bloesem wat dichterbij wilt halen en afknipt en in een vaas in de huiskamer plaatst, dan weetje dat die takjes wel open komen en gaan bloeien, maar dat er geen vruchten aan komen. Zo gaat het ook met christenen die niet verbonden blijven met de Heer: zij brengen geen vruchten meer voort.

En ten slotte nog dit: het is vandaag moederdag. Aan alle moeders van harte proficiat en denken wij ook eens piëteitsvol aan onze overleden moeders.