Het evangelie van vandaag heeft iets weg van een sprookje. Een jonge vrouw die haar eerste kind verwacht, loopt op haar eentje haastig naar het bergland, vele kilometers ver, om haar oudere nicht te gaan bezoeken die ook zwanger is. Zodra ze aankomt, laat het ongeboren kind in de schoot van Elisabet aan zijn moeder verheugd weten dat ze het kind in de schoot van haar jonge nicht heeft herkend. En Elisabeth herkent dan ook dat kind. De moeder van mijn Heer komt me bezoeken! Wij zijn te oud om nog in sprookjes te geloven. Maar de evangelist wilde natuurlijk geen sprookje vertellen, en ook niet een echt gebeurd verhaal. Het is een geloofsverhaal. Maria droeg Christus onder haar hart. Christusdrager.

Zoals alle verhalen van Lucas rond de geboorte van Johannes de Doper en Jezus is ook dit verhaal een 80-tal jaar na de geboorte van Johannes en Jezus geschreven, dus lang na Pasen. Hun bedoeling is aan de lezers duidelijk te maken wie Johannes en Jezus waren. Ze vatten in woorden en beelden de gelovige overtuiging van de evangelist, die hij bij zijn lezers ingang wil doen vinden.

Maria op bezoek bij Elisabeth wordt door haar nicht herkend als 'Christusdrager', zoals in de tijd van koning David de ark van het verbond, drager van Gods aanwezigheid, naar Jeruzalem werd gedragen. Ze straalde Gods zegen uit en waar onderweg halt werd gehouden, kwam die zegen over de mensen die er woonden. Elisabet herkende in Maria, en ze zei het ook, de meest gezegende van alle vrouwen omdat ze de Christusdrager was, zoals op de ark van het verbond Gods aanwezigheid rustte.

Zo bidden vrome christenen nog altijd in de litanie van Loreto tot Maria als Ark van het verbond. Mijn moeder kende die litanie van buiten en ze heeft ze haar man en haar kinderen honderden keren voorgebeden aan het einde van het dagelijks avondgebed vóór we naar bed moesten. Ivoren toren, gulden huis, ark des verbonds. Ik verstond er niets van. Mijn moeder ongetwijfeld ook niet, maar zo had ze het van haar moeder geleerd. Nu versta ik die beeldspraak wel, en u ook, mag ik hopen.

Dat Johannes al in de moederschoot Jezus herkent, kunnen we verstaan in de lijn van de oude opvatting dat het lot van een mensenkind door God al vóór zijn geboorte wordt bestemd. Als ze elkaar op volwassen leeftijd ontmoeten, herkent Johannes wie Jezus is en wijst hij hem aan als diegene die komen moest.

We zouden vandaag, op de drempel van Kerstmis, de gebruikelijke voorbede kunnen vervangen door het Weesgegroet, gebeden in aangepaste bewoordingen. We spreken haar aan als de gezegende Christusdrager. We gedenken dat hij dankzij haar in de wereld onder de mensen is komen wonen. We vragen dat de zegen die ze uitstraalde over ons mag komen en op ons blijven rusten tot ons levenseinde.

Is niet iedere christen geroepen om een Christusdrager te zijn en moet het niet een kenmerk zijn van elke christelijke gemeenschap? Men moet daarbij niet denken aan de heilige Christoforus, de reus die het kindje Jezus op zijn sterke schouders veilig over het kolkende water van een rivier heeft gedragen. Dat is een legende. Ook niet aan Sint-Kristoffel die wagens waarin een medaille van hem hangt veilig door het gevaarlijke verkeer loodst. Dat is religieuze folklore. We kunnen het woord ook op een andere manier letterlijk verstaan. Mensen die het 'lichaam van Christus' (een geconsacreerde hostie) naar een bedlegerige man of vrouw in de buurt dragen, of in een ziekenhuis. Maar het gaat om veel meer.

Christus draagt iedereen naar medemensen die het mensgeworden Woord hoorbaar en zichtbaar, herkenbaar maakt door wat hij of zij zegt en doet. Als je erop mag vertrouwen dat de kracht van Gods zegen op je rust, mag je ook hopen dat die zal uitstralen over je medemensen.

Christusdrager is onze gemeenschap hier als we hem in woorden en tekenen in ons midden aanwezig stellen. Als we erop vertrouwen dat we niet vergeefs bidden: 'Geef vrede in uw naam' en de vredewens gemeend aan elkaar doorgeven.

Kerstmis is veel meer dan de romantiek van een pasgeboren kind in de voederbak van een stal. Het is bij uitstek een Christusfeest. Een echt christelijk feest maken we er pas van als we eraan meehelpen dat hij naar de mensen wordt gedragen en het lied van de kerstengelen werkelijkheid doen worden: vrede op aarde voor alle mensen die God liefheeft.

Dat moeten morgen en de komende dagen dus doen. Werk maken van de wensen die we rondsturen: zalig kerstfeest!

B.J. De Clercq o.p.