God als Vader erkennen

De aanleiding was het gemor van de Farizeeën en schriftgeleerden die over Jezus zegden: "Die man ontvangt zondaars en eet met hen". Komt deze gesteltenis niet helemaal overeen met de houding van de oudste zoon uit de parabel, die zichzelf zonder schuld acht en weigert de hand uit te steken naar zijn broer. Ja, over hem spreekt hij tot zijn Vader als 'die zoon van U', waarvoor zijn vader hem corrigeert: 'die broer van je'.

En die broer was dood, zegt de Vader, maar is nu levend geworden! Hoe ? Hij had zijn geld verbrast, er maar op los geleefd, en dan miserie gekend. Maar heel die tijd stond zijn vader op de uitkijk, liet hem niet los. En dan herleeft in de herinnering van de zondaar: hoe goed het was destijds bij zijn vader…. en hij erkent zijn fouten, zijn zonden, want hij heeft ze zijn vader aangedaan. En dat zet hem op weg, naar die vader die hem van in de verte ziet aankomen, en hem kussend om de hals vliegt nog voor hij zijn berouw kan uitspreken. En hij, door de belijdenis van zijn zonden, opent zijn hart voor die vergiffenis van zijn vader.

Ook ons houdt God in het oog, niet als een waker om ons op onze fouten te betrappen, maar als een Vader die ons wil helpen en geduldig wacht tot we ons tot Hem wenden. "Laat u dan ook met God verzoenen", roept Paulus uit, want in Christus heeft die verzoening gestalte gekregen en Jezus zond zijn leerlingen uit met die boodschap van verzoening. Daarom: erken uw medemens als broer en zus, en blijft niet buiten staan voor het feest der verlossing dat aan de gang is, voor de overgang van dood naar leven, die zich aan ons allen voltrekt als wij God erkennen èn de medemens.

Het is immers de overgang van dood naar leven die wij vieren op het paasfeest, zoals de Joden op die dag hun bevrijding uit Egypte en hun aankomst in het beloofde land vierden. En vandaag zijn wij half op weg naar dat hoogfeest van de verlossing. Daarom heet deze dag Laetare-zondag want de gregoriaanse intredezang van vandaag begint met dat woord en Laetare betekent Verblijdt u (net zoals halfweg de advent de liturgie Gaudete zong, wat ‘Verheugt u’ betekent"): Pasen komt dichterbij! En met de vader uit het evangelie mogen we dus zeggen en zingen: "er moet feest en vrolijkheid zijn" omdat wat men verloren waande teruggevonden is.

Maar men kan zich niet verblijden in de hoop op dat feest, als men niet, zoals de Heer, zelf verlossend wil zijn tegenover de medemens, als men niet zelf te hulp wil komen aan wie in nood is (en het is niet zonder reden dat op deze dag de eerste omhaling voor Broederlijk Delen plaats vindt). God als Vader erkennen is immers elkaar als broer en zus erkennen.

Maar God als Vader erkennen, is ook zichzelf als godskind zien en zich gesterkt weten door die Vader die op de uitkijk staat, die met ons mee trekt zoals Hij met de Joden mee trok naar het beloofde land, en ons nu ook toespreekt in de Heer die immers gezegd heeft: "Ik ben met U tot aan het einde der tijden". Wij zijn dus niet alleen, ook al komen we in moeilijkere tijden terecht zoals de verloren zoon: God staat ons terzijde en heeft ons lief. In Hem vinden wij kracht tot opstanding, tot overwinning van het kwade, tot overgang van dood naar leven.

En we zijn ook niet alleen, als het ons goed gaat. Al het mijne is ook van jou, zei de Vader tot de oudste zoon. Wij leven uit Gods hand en dat moet onze gelovige zekerheid zijn, zowel in goede als in kwade tijden. Laetare, verheugt u in de Heer. Kijk eens naar Hem om, om Hem te danken voor al het goede dat we ondervinden, om Hem te bidden voor de noden die wij hebben, om Hem te belijden dat wij zonder Hem niet kunnen en zijn vergevende liefde vragen. En Hij zal ons antwoorden in het diepst van ons hart.

Joris Backeljauw o.p.

14 maart 2010