Lange tijd heb ik in Amsterdam gewoond. Vaak moest ik met tram zeven om te gaan van 'de Krommert' naar mijn 'rechte paden' van het studentenbestaan.

Een reis met de tram krijgt soms iets symbolisch.
Als je moet staan omdat alle zitplaatsen bezet zijn, heb je gelukkig houvast aan stangen of lussen. Goed voor je hele bestaan, de gedachte 'ik heb houvast, ik ga niet zomaar onderuit'.
En dan vraagt de conducteur om door te lopen omdat er meer mensen meewillen. Denk ik: ze kunnen me wat, ik heb mijn houvast gevonden en ik wil niet zomaar mijn zekerheid kwijt. Dus, ik blijf staan waar ik sta.

Ik zou ook kunnen denken: het is mooi als andere passagiers ook wat ruimte krijgen, als ik toch eens naar voren loop, is daar vast wel weer een nieuw houvast. En stel dat ik tussen de ene en de andere greep omver vlieg, wie weet zijn er dan wel mensen die mij opvangen. En als ze dat niet doen, dan zal er ook nog wel leven zijn na de val.

Hoe een tramreis een mens kan helpen om aan vertrouwen te werken en aan zelfvertrouwen,
zonder je houvast helemaal te verliezen.
Wat een ruimte geschapen! Hou je vast!

Bron: Henk van Andel in De open poort 2006/4

Lees overIetsisme