5 januari
De voorbije dagen wensten we elkaar geluk, gezondheid, voorspoed. Zo getuigden we dat we het goed menen met al die mensen. Voor hen hopen we dat ze levensvervulling vinden en dat we daartoe zullen bijdragen voor zover het binnen onze mogelijkheden ligt. Vreemdelingen komen af op het licht, zo wordt ons zondag verkondigd. In Betlehem worden ze vervuld met overgrote vreugde. Vrede en vreugde wordt ons aangeboden, als wij, zoals die vreemdelingen toen, daar verwachtingsvol naar durven uitzien.
Jan Arnouts o.p. i.s.m. Marthe Huybrechts => tekst

12 januari
De evangelielezingen sinds Kerstmis lijken een vervolgverhaal. Het verhaal op kerstdag stelde het kind Jezus voor als de Messias, de Heer. De wijzen uit het Oosten toonden hem als levensvervulling ook voor niet-joden. Vandaag presenteert Marcus hem als Gods geliefde zoon. Jezus vervult de roeping van zijn volk en van elke mens. In hem herkennen we de mens op zijn best, de mens die zijn God herkenbaar maakt in zijn doen en laten. We hopen dat we in ons samen vieren elkaar de kracht geven om die Jezus levend te houden in en door onze gemeenschap. Dan zijn we onze naam van gedoopte christen waardig.
B.J. De Clercq i.s.m. Chr. Van Croonenborch => tekst

19 januari
Soms vinden mensen wat zij zoeken. Dat horen we in het verhaal van Samuël die, overtuigd van zijn bestemming, wegwijzer wordt voor de ingeslapen Eli.
De eerste leerlingen van Jezus worden getroffen door zijn woord en optreden. Worden op hun beurt wegwijzer omdat zij Jezus in hun herinnering levendig houden. Hij bleef hen inspireren en dat kwam tot uiting in hun leven met anderen. Latere volgelingen werden voor ons wegwijzers en wij kunnen het wellicht voor anderen worden. Zij die geloofden en geloven in die Jezus Christus laten Hem telkens weer tot kracht komen in hun leven door samen brood te breken, door samen de beker van verbondenheid te delen.
S. Flamey o.p. i.s.m. Chris Van Croonenborch => tekst

26 januari
De evangelist Marcus heeft zelf zo intens ervaren hoe leven in het voetspoor van Jezus gelukkig maakt, dat hij het met hand en tand wil verkondigen. Zijn verhaal begint met en aangrijpend bericht: Johannes de Doper zit in de gevangenis. Johannes heeft heel zijn leven in dienst gesteld om de komst van Jezus aan te kondigen, om Hem in de kijker te zetten. Machthebbers hebben Johannes het zwijgen opgelegd. Zonder het te beseffen maken ze de weg voor Jezus vrij.
En Jezus voegt nu iets toe aan de boodschap van Johannes. Net als Johannes, verkondigt Jezus niet zichzelf, maar Hij verwijst zijn leerlingen naar zijn Vader. 'De tijd is er rijp voor', zegt Jezus, 'bekeer je en geloof in de goede boodschap van God'. Andreas en Simon verlaten 'terstond' hun boten. De boodschap om mensen uit hun chaos te bevrijden en weer rechtop te doen staan klinkt ook wel onweerstaanbaar en gezagsvol! Altijd opnieuw en actueel?
J.Arnouts o.p. i.s.m. J. Elaut => tekst

2 februari: Gebedsviering op Lichtmis
De Romeinen in de vijfde eeuw vóór Christus vierden reeds feest op 2 februari met een fakkel- en kaarsenprocessie. Sinds het begin van het tweede millennium vieren christenen op die dag ' de opdracht van Jezus in de tempel', een Joods gebruik veertig dagen na de geboorte van een jongen. Op deze dag werd sinds eeuwen een lichtprocessie gehouden die de Romeinse moest vervangen. Later werden kaarsen gewijd voor allerlei doeleinden in het dagelijkse leven. De evangelist Lucas verhaalt de ontmoeting van Simon en Hanna met Jezus en zijn ouders in de tempel als een profetisch gebeuren. Simon en Hanna herkennen Jezus als Messias, zij 'belichten' Hem anders dan zijn eigen ouders op dat moment. Zij ervaren levensvervulling. Hier gebeurt openbaring. Geïnspireerd door de evangelielezing van Lichtmis kunnen christenen aan het begin van het derde millennium zich nieuwe vragen stellen: 'Waarmee heeft de Messiaanse gedachte in onze tijd te maken? Wat willen wij belichten? Rond woord en symbool, zingend en biddend proberen we aanzetten te zoeken.
Na de viering geven we toe aan een oud  Vlaams gebruik. We nodigen u uit om na te blijven bij een pannenkoek.
Dominicushuisteam => verslag

9 februari
Drie zondagen na elkaar beluisteren we in de evangelielezing genezingsverhalen. God heeft zich aan mensen doen kennen door het optreden van een bijzondere mens die waar hij ook kwam, medemensen lijdend aan allerhande soorten ziekten heeft genezen. Jezus was geen dokter, hij had niet gestudeerd voor het beroep van geneesheer. Geneesheren kunnen we niet missen, des te minder naarmate we ouder worden. Maar dikwijls staan geneesheren machteloos, omdat ze met al hun kunde, hun geperfectioneerde instrumenten en medicamenten niet de kern van de ziekte kunnen bereiken waaronder mensen gebukt gaan. Een goede dokter zal dan misschien bekennen: Ik weet eigenlijk niet wat u precies mankeert. U zult ten slotte, als dat mogelijk is, uzelf moeten proberen te genezen. Uit het evangelie weten wij, christenen, dat het geloof werkt als een genezende kracht. En dokters met veel ervaring weten dat uit ondervinding. Veel mensen klinkt dat ongelooflijk in de oren. Maar toch is het waar. Daarover handelt de homilie.
B.J. De Clercq i.s.m. M. Huybrechts  => tekst

16 februari
Het komt voor dat mensen door hun omgeving gemeden worden. Het opnemen voor aidspatiënten, homofielen, drugsverslaafden, vreemdelingen, bejaarden, armen, daklozen, gehandicapten enz. vraagt moed en is inderdaad niet vanzelfsprekend. Het evangelieverhaal van Jezus die een melaatse geneest spreekt klare taal: "Als Gij wilt kunt Gij mij reinigen". De moderne melaatsen roepen ons toe: als jullie willen, kunnen jullie ons genezen. Laat ons binnen in jullie gemeenschap. Laat de wereldeconomie rechtvaardiger en menselijker worden; onze vooroordelen en pretenties kleiner; onze vriendenkring minder selectief.
Marcus plaatst de genezing van de melaatse aan het begin van zijn evangelie. Want hiermee begint de blijde boodschap: mensen bevrijden, genezen, doen rechtop staan en erbij laten horen. En breken en delen van het brood moet volgens de opdracht van de Heer gaan tot bij de laatste mens in nood. Daartoe vieren we eucharistie en slechts dan kunnen wij ten volle eucharistie vieren.
S. Penez o.p. i.s.m. C. Van Croonenborch => tekst

23 februari
Als we God om zegen van boven vragen, vragen we dat Hij ons zegent met lieve mensen hier beneden. En wie gezegend is met lieve mensen om zich heen, kan God bedanken voor zoveel zegen van boven. De lamme in het evangelieverhaal was gezegend met een paar goede vrienden, die hem ook trouw bleven in moeilijke omstandigheden. En die hun vertrouwen in die man van Nazaret niet onder stoelen of banken hadden gestoken. De vrome omstaanders deden het anders: ze hadden alle aandacht voor Jezus' woorden maar stonden met hun rug gekeerd naar de lamme, zonder oog voor wie verdriet heeft midden onder hen. Omwille van de liefde- en hoopvolle houding van de dragers lezen we dan ook: "Toen Jezus hun geloof zag…" Dat mensen elkaar zonden kunnen vergeven, leren we eveneens uit het evangelie. Waar dat niet gebeurt, ligt er heel veel lam tussen etnische groepen, tussen rassen, ouders en kinderen, man en vrouw, broer en zus. Men raakt verlamd door wrok, boosheid, jaloezie. Waar er gewerkt wordt aan vergeving, komt er weer beweging, kan men weer opstaan en geloven: morgen is de eerste dag van een nieuw leven.
S. Roose o.p. i.s.m. E. Joris en K. Houben => tekst

2 maart
Omdat er in de poëtische lezing van het Oude Testament veel geknipt is in de officiële lezing van deze zondag, volgt hier een kleine uitweiding.
Er is een teleurgestelde bruidegom aan het woord die zich beklaagt over de verkeerde keuzes van zijn bruid, die zich aan vreemden verkwanseld heeft en die je best maar kunt vergeten. Maar de bruidegom wil haar in afzondering brengen en weer voor zich winnen. De bruidegom is God en wat Hosea wil verkondigen is dat de genegenheid van God veel sterker is dan zijn afkeer voor de slechte dingen die mensen doen. Het beeld van een straffende God wordt verlaten. Er klinkt hier andere taal.
Ook het evangelie doet een oproep tot vernieuwing: oud en nieuw zijn niet met elkaar te verzoenen. De eerste christenen en wij vandaag, die zich laten leiden door de bevrijdende en verfrissende geest van Jezus van Nazareth, en niet door formalisme, hebben het niet altijd gemakkelijk. Daarvan getuigt het leven van Jezus. Om Hem te volgen en welzijn na te streven mogen we samen eucharistie vieren.
J. Arnouts o.p. i.s.m. M. Huybrechts => tekst

9 maart
Op de eerste zondag van de veertigdagentijd houdt het Dominicushuis een gebedsviering.
Luisterend naar het eerste en tweede testament staan we stil bij verschillende aspecten van vasten in onze tijd. Proberen we te kiezen voor meer eerlijkheid in onze manier van leven. In de brochure van Broederlijk Delen lezen wij: "De vasten is een sterke tijd. Een tijd om alles nieuw te maken, zoals de natuur zich opmaakt voor een nieuwe lente. Uitzien naar de toekomst, naar Pasen, naar Gods andere wereld, dat is de betekenis van de veertigdagentijd". => tekst

16 maart
Elke zondagsviering geeft ons de gelegenheid om te gedenken hoe God met ons omgaat en om op de hoogte te komen van datgene waar het in het leven om te doen is. Op de berg Tabor, in het licht van Wet en Profeten, krijgt Jezus zijn ware gestalte, want Hij is de mens die Wet en Profeten niet alleen kent maar doet. Wie dat inziet zal niet proberen om Hem vast te houden zoals Petrus, maar ondergaat eerder een haha-ervaring: Jezus is metterdaad te volgen, in dienstbaarheid aan mensen, of dat nu je dood betekent of niet!
S. Roose o.p. i.s.m. C. Van Croonenborch => tekst

23 maart
In de evangelielezing van de derde vastenzondag sloopt Jezus heilige huisjes. Heilige economie, corruptie, uiterlijkheden en eigenbelang, afgoden van toen en nu. Daar tegenover staan hier de boze Jezus en de tien woorden van God, waarin totaal andere prioriteiten gelegd worden. 'Ik ben de Heer uw God die u heeft weggeleid uit Egypte, het slavenhuis. Je zult geen andere goden naast mij hebben. Het wordt tijd om te gaan werken aan de essentie van het leven, of zijn jullie vergeten dat 'genoeg' een rijkdom kan zijn? Oude bijbelverhalen  helpen ons op weg naar een gelukkig samenleven. We hopen in de viering daartoe Gods levenskracht te vinden.
Voorganger: S. Penez i.s.m. E. Joris => tekst

30 maart
Het licht zien!
Profeten spreken uit wat ze hebben gezien. Maar hun woorden worden in de wind geslagen. Met als gevolg: ballingschap. Maar na de ballingschap is er het nieuwe begin! Doorgaan, doorleven, op weg naar toekomst. In het evangelie horen we: 'het licht is in de wereld gekomen, maar de mensen waren meer gesteld op duisternis.' Hoe reageren wij op het negatieve in ons leven? Individueel, familiaal, verenigd, sociaal-economisch, politiek is er een andere wereld mogelijk. Met elke kleine stap, waar en hoe gezet, kunnen we licht brengen, als we maar willen zien en er oor naar hebben. Het Dominicushuis zet in deze vastentijd zo'n stapje naar iets meer licht in het weeshuis te Isiro, gerund door zwarte dominicanessen.
W. Costermans o.p. i.s.m. Marthe Huybrechts => tekst

6 april
Sterven aan jezelf
Drie woorden om Jezus' levenskeuze samen te vatten. Jezus verkondigt ideeën die in bepaalde kringen niet welkom zijn. Dat weet de man uit Nazaret. Hij weet dat men vanuit die kringen een aanslag op zijn leven beraamt. Desondanks blijft hij opkomen voor recht en gerechtigheid. Het evangelieverhaal gebruikt een beeld uit de landbouw: de stervende graankorrel die nieuw leven voortbrengt; het daagt uit om Jezus' volgeling te worden: je niet krampachtig vastklampen aan jezelf! De eucharistieviering kan hier en nu ruimte scheppen om op die uitdaging in te gaan.
J. Arnouts o.p.  i.s.m. E. Joris en K. Houben

13 april
Hosanna' horen we vandaag én 'kruisig hem'. Bij dat 'Hosanna' kunnen we ons zonder moeite aansluiten. Bij 'kruisig Hem' mogen we ons laten aanspreken door de radicale wijze waarop Jezus zich ten einde toe heeft gegeven. In de woestijn heeft Jezus geleerd om door te gaan. Op de berg Tabor, de weg naar Jeruzalem en de dood voor ogen, besloot hij vol te houden, de wil van zijn Vader te blijven doen. Jezus, met zijn leerlingen, is toen tot het inzicht gekomen dat alleen liefde oorsprong, verantwoordelijkheid én bestemming is. Mogen we in de viering, vandaag, vervuld worden van Hem die wij respectvol en dankbaar willen gedenken en navolgen.
S. Flamey i.s.m. J. Elaut

18 mei
Vieren en kiezen
Meer dan ooit op deze verkiezingszondag worden we in de viering teruggeroepen naar het evangelie om te zoeken hoe we ons aan elkaar kunnen voeden, hoe we voor alle mensen voedzaam kunnen worden. Als wij, als ranken, verbonden blijven met Jezus, wijnstok, zal de Vader, wijngaardenier, wel zorgen dat frisse en zuivere levenssappen ons voeden: rechtvaardig, oprecht, dienstbaar, open en zoveel meer!
S. Penez o.p. i.s.m. E. Joris en K. Houben

25 mei
Bij God bestaat geen aanzien des persoons. Volgens de Handelingen der Apostelen is Petrus tot die zekerheid gekomen toen hij zag dat ook mensen die door de joden 'heidenen' werden genoemd de gaven de Geest ontvingen. Wij, mensen, kennen wel een verschillend aanzien aan medemensen toe. Iedere mens verschilt van iedere andere, dat is de evidentie zelf. Maar de hele vraag is hoe we onze onderlinge verschillen in rekening brengen. Denken we in termen van 'zo' en 'anders', of in termen van 'beter' en slechter', van 'iemand van de onzen' en 'iemand die ons vreemd is'? Het evangelie van de liefde roept ons op tot een gewetensonderzoek. Hoe kunnen we 'vreemden' in onze gemeenschap opnemen zonder hen te dwingen hun eigenheid op te geven?
B.J. De Clercq i.s.m. J. Elaut => tekst

29 mei: HEMELVAART
Het evangelie dat we op Hemelvaart beluisteren, is het slot van het Marcusevangelie. Het is evenwel verwonderlijk hoe een einde een nieuw begin kan worden. Toen in de tweede eeuw dit slot, als vervolg op het paasverhaal aan het Marcusevangelie werd toegevoegd, was men overtuigd geworden dat in Jezus een groot Iemand was heengegaan, maar dat zijn invloed doorwerkt. Jezus is ten hemel opgestegen, zo vertelt ons het oude verhaal, maar zijn volgelingen heeft Hij opgedragen zijn werk voort te zetten. Nieuws toen, nieuws voor nu. Nieuws altijd opnieuw. Die oproep mogen wij in de viering nu heilzaam tot ons laten doordringen. Zeker op het moment dat we zingen 'Blijf  niet staren op wat  vroeger was, … 'Ik, zegt Hij, ga iets nieuws beginnen, het is al begonnen, merk je het niet!' Het Dominicushuis viert eucharistie zoals op zondag.
S. Roose o.p. i.s.m. C. Van Croonenborch => tekst

1 juni
Jezus'  volgelingen 'doen' Hem voort. Geloof heeft voor velen het karakter van een werkwoord gekregen: leven, gerechtigheid doen, vrienden zijn, delen, bidden enz. Zijn volgelingen worden wijd en zijd verkondigers van een blijde boodschap, tot op vandaag. Met woorden, metterdaad, soms, heel even, met beide samen. Langs hen geraak je ergens in geworteld, wordt je gevoed, ga je aanvoelen van waaruit je leeft. Vieren is in stilte samen durven toeven bij God en je geborgen weten.
S. Flamey o.p. i.s.m. M. Huybrechts

8 juni
PINKSTEREN
Feest van inspiratie! Feest van begeestering! Begeestering van 'de Geest die waait waar Hij wil', maar soms willen we toch wel eens weten wanneer we 'n beetje wind kunnen opvangen! Allicht niet als we stil gaan zitten wachten, maar eerder door stil te staan bij ons eigen leven. Waar wordt mij nieuw leven ingeblazen? Bij welke gebeurtenis, dankzij wie en samen met wie? Zo leert het evangelie. In een situatie van angst hebben de leerlingen, letterlijk en figuurlijk opgesloten, ervaren dat er uitzicht komt als zij de gestorven en ten hemel gevaren Heer in hun midden weten. Dan ervaren zij dat Jezus een beroep op hen doet om zijn verhaal aan anderen door te vertellen als een bron van hoop. Doorvertellen is hier geen kwestie van welsprekendheid. Het mag evengoed geestdriftige communicatie zijn met handen en voeten. Overtuigende daden kunnen ook wonderen verrichten! Lang leve het enthousiasme van ieder van ons, onderling, in gezin en familie, in gemeenschap, buurt, stad, land en over alle grenzen heen! Op pinksterdag mogen we zingen en bidden dat het vuur in ons mag aangewakkerd worden!
J. Arnouts o.p. i.s.m. C. Van Croonenborch

15 juni
Gemeenschapsviering
Deze viering wordt opgebouwd als vervolg van het Pinkstergebeuren.
Lezingen, gebeden en zang staan in het teken van water, licht en vuur!
E. Joris & M. Huybrechts => tekst

22 juni
Wind en water gehoorzamen hem
Wind? Water? Wat betekenen die elementen voor de bange vissers?  Voor die joodse vissers, opgevoed met de beeldspraak van de bijbel, betekende water chaos, gevaar, kwaad, de tegenstrever van God. De wind daarentegen was de adem van God, de geest die oproept om een bewoonbare wereld te scheppen. 'Hebben jullie nog geen vertrouwen in Mij', zei Jezus, 'dat je je blijft vastklampen aan het verleden en je verantwoordelijkheid voor het nieuwe niet aandurft?' Eucharistie vieren is in het heden het nieuwe tegemoet durven gaan, naar God die er nog altijd is voor mensen. Niet het omgekeerde!
S. Penez o.p. i.s.m. J. Elaut => tekst

29 juni
De radicaliteit van het evangelie
Verschillende boeken uit het Oude Testament staan op naam van profeten. Zo komt onze eerste lezing uit het boek van de profeet Ezechiël. Ook van Jezus werd gezegd dat hij een profeet was. Hij vond echter geen erkenning in zijn geboortestad. Profeet zijn is geen dankbare opgave. Meestal treedt zo iemand op in een crisissituatie, dan klinkt zijn boodschap vaak niet prettig in de oren van wie het goed hebben en met rust gelaten willen worden. Misschien willen ook wij wel gerust gelaten worden en maken we ons immuun voor de radicaliteit van de boodschap van het evangelie. Moge de viering van de veertiende zondag door het jaar ons ontvankelijk maken voor wat moderne profeten ons in woord en daad te zeggen hebben.
S. Flamey o.p. i.s.m. C. Van Croonenborch => tekst

6 juli
Vrij van ballast op weg gaan
Soms zou je gaan twijfelen aan het gezond verstand van Jezus. Hij zal het wel van in het begin van plan geweest zijn zijn leerlingen uit te zenden om de Blijde Boodschap te gaan verkondigen. Pinksteren was voor hen de grote start geweest. Maar vreemd genoeg zond Jezus zijn leerlingen een eerste keer uit, twee aan twee, toen ze nog maar een paar maanden in zijn gezelschap vertoefden. Toen hadden ze van Jezus' boodschap nog niet veel begrepen. Waarom stuurde hij hen op pad als weerloze schapen tussen de wolven? In de eerste lezing gebeurt net hetzelfde. Amos, een vijgenkweker en veehoeder, wordt 'zomaar' van achter zijn beesten weggehaald om als Gods profeet in Israël op te treden. Natuurlijk had de man er de capaciteiten niet voor, en dus werd hij ook niet au serieux genomen. Waarom doet God niet veeleer een beroep op mensen die zijn boodschap grondig bestudeerd hebben? Of is God verkondigen, niet zozeer een kwestie van weten, niet zozeer een kwestie van woorden maar een kwestie van zijn en doen...? Met deze bedenkingen worden we deze vakantiezondag weggezonden na de viering.
S. Flamey o.p.

13 juli
Uitgenodigd
Terugblikkend doorheen de geschiedenis, zowel die van de wereld, als die van de Kerk, lijkt het heimwee naar sterke leiders onuitroeibaar. Maar minstens even sterk is het verlangen naar mensen die leiding geven met wijsheid en echt iets te zeggen hebben. Jezus' herderschap is leiderschap dat vertrouwen heeft in, en respect heeft voor ieders eigenheid. Hij dwingt niet maar nodigt uit. Hij wil herder zijn voor wie hem willen volgen, voor wie in hem geloven. Deze zestiende zondag door het jaar worden we uitgenodigd om ons hart, onze ziel, onze geest te openen voor de zorg en de ontferming van die Goede Herder.
S. Roose o.p.

20 JULI
Wijs!
S. Flamey o.p.

27 JULI
Leven in overvloed
Het verhaal van de broodvermenigvuldiging is een van die wonderen waarbij wij ons wel eens afvragen wat daar nu precies gebeurd is. En meer nog: zou het niet zinvol zijn als iets dergelijks ook vandaag kon plaats vinden in een wereld waar 1 op 3 mensen honger lijdt? Deze vragen raken de kern van het verhaal niet. Jezus wilde dat mensen met andere ogen keken naar zijn wondertekenen. Niet alleen nu, ook toen al, had Jezus het moeilijk om mensen duidelijk te maken waarom hij wondertekenen deed. Omdat ook wij wel eens lijden aan selectieve hardhorigheid als de Heer zijn woord tot ons richt is het goed dat wij ons weer eens bezinnen.
J. Arnouts o.p.

3 AUGUSTUS
Voedsel
Net als vorige week is 'eten' het centrale thema in de liturgie van vandaag.
Wat kunnen we u zondag beter toewensen dan: proef de religieuze smaak van samen eten.
Met vele duizenden trokken de joden door de woestijn op weg naar het Beloofde Land. En de Heer waakte over zijn volk. Dagelijks liet hij het brood uit de hemel neerdalen. Een goed gevulde maag is belangrijk om een 40 jaar lange zwerftocht vol te kunnen maken.
Vorige week hoorden we hoe Jezus op zijn beurt aan vele duizenden brood uitdeelde. Maar hij is niet van plan daar een dagelijkse, zelfs geen wekelijkse bezigheid van te maken. Hij geeft de voorkeur aan een definitieve oplossing: Hij geeft zichzelf als voedsel dat eeuwig leven verzekert. Ondanks de gelijkenis, toch een duidelijk verschil tussen het Oude en het Nieuwe Testament.
E. Deronne o.p.