5de Paaszondag

Guido Verhaeghe

Broeder en Zusters, We hoorden daarnet dus een heel kort stukje uit de lange afscheidsrede van Jezus tijdens het Laatste Avondmaal. Judas heeft de zaal net verlaten..Het lijkt misschien eigenaardig dat we in deze Paastijd, in de verrijzenistijd dus, nogmaals worden geconfronteerd  met zijn lijden en dood . En op dat moment zegt Jezus dan nog iets heel merkwaardigs : 'Nu is de Mensenzoon verheerlijkt en God is verheerlijkt in Hem.' Met andere woorden: zijn komende lijden en dood maken integraal deel uit van de glorie van zijn verheerlijking. God heeft niet op zijn verrijzenis gewacht om Hem te verheerlijken, nee, die verheerlijking begint bij  zijn lijden en dood. Dood en verrijzenis zijn onlosmakelijk met elkaar begonnen.

Lees meer...

Derde zondag van de veertigdagentijd

Jo Vanhoorde

Wanneer je niet zo heel aandachtig zou geluisterd hebben, waarvan ik u niet verdenk, maar mocht het toch zo zijn, dan zou je kunnen denken dat het evangelieverhaal dat we zonet hoorden vertellen een toevallig samenraapsel lijkt van een aantal nieuwtjes en een gelijkenis. Het is alsof het ene niets met het andere te maken heeft.Er is een eerste nieuwsberichtje: er komen een aantal mensen bij Jezus om te vragen wat hij denkt over de slachting door de mannen van Pilatus van een aantal pelgrims uit Galilea in de tempel in Jeruzalem.

Lees meer...

Zevende Zondag door het jaar (C)

Guido Van Hercke


Het is niet alleen verwarrend, wat Jezus hier zegt, het lijkt bovendien ook onlogisch. Op basis van het oude klassieke argument: behandel de anderen zoals je zelf ook door hen behandeld wil worden, op basis van dat logische, humane, diep ethische argument zegt Jezus: als iemand je slaat, laat hem nog eens slaan; als iemand je besteelt, laat hem nog eens van je stelen. Dan denk ik, dat klopt toch niet. Niemand van ons hier aanwezig zou dat toch doen, twee maal slaan, enkel en alleen omdat de persoon voor ons niet reageert, ofwel zich extreem onderdanig opstelt.

Lees meer...

Vierde zondag van de veertigdagentijd

Antoinette Van Mossevelde

Niemand kan onberoerd blijven bij het beluisteren van dit evangelieverhaal. Het zit ons zo dicht op de huid. Want kennen we niet allemaal een of andere verloren zoon of dochter? Mensen, jong of oud, die hun weg niet vinden in het leven, op den dool zijn. Misschien hebben we ooit onszelf verloren en hopeloos gevoeld, op een doodlopend spoor. Het prachtige verhaal van Lucas geeft geen verklaring; het leert ons niets over waarom mensen weglopen, verloren lopen, terugkeren of wegblijven. Het leg niet uit waarom dat in elke tijd opnieuw gebeurt. Wat zouden we het graag willen weten: waarom? Maar het evangelie psychologiseert niet. We komen het niet te weten.

Lees meer...